Rodeni 23 streljani 42


Veceras cemo za njih voljeti
Bilo ih je dvadesetosam
Bilo ih je pethiljada dvadesetosam
Bilo ih je vise nego sto je ikad u jednoj pjesmi bilo ljubavi
Sad bi bili ocevi
Sad ih vise nema.


Mi koji smo po peronima jednog vijeka
Odbolovali samoce svih svjetskih Robinzona
Mi, koji smo nadzivjeli tenkove i nikog nismo ubili
Mala velika moja
Veceras cemo za njih voljeti.


I ne pitaj jesu li se mogli vratiti
I ne pitaj je li se moglo natrag
Dok je posljednji put crven ko komunizam
Goreo horizont njihovih zelja
Preko njihovih neljubljenih godina izbodena i uspravna
Presla je buducnost ljubavi


Nije bilo tajni o polegloj travi
Nije bilo tajni o raskopcanom prvom dugmetu
Tamo gdje se svrsava vrat
Nije bilo tajni o klonuloj ruci s' ispustenim ljiljanom


Bile su noci, bile su zice
Bilo je nebo koje se gleda posljednji put
Bili su vozovi koji se vracaju prazni i pusti
Bili su vozovi i makovi
I s' njima, s' tuznim makovima jednog vojnickog ljeta
S' divnim smislom podrzavanja
Takmicila se njihova krv.


A na Kalimegdanima i Nevskim Prospektima
Na juznim bulevarima i kejovima rastanka
Na cvijetnim trgovima i mostovima Maribo
Divne i kad ne ljube
Cekale su Ane, Zoje, Zanet
Cekale su da se vrate vojnici
A ako se ne vrate
Svoja neljubljena ramena dace djecacima


Nisu se vratili
Preko njihovih streljanih ociju presli su tenkovi
Preko njihovih nedopjevanih marseljeza
Preko njihovih izresetanih iluzija


Sad bi bili ocevi, sad ih vise nema
Na zbornom mjestu ljubavi sad cekaju kao grobovi 
Mala velika moja
Veceras cemo za njih voljeti. 

Izet Sarajlic

Povratak na književnost